سرگیجه

(عکاس: نیما اوجانی)

آهنگساز:منصور تهرانی

یار دبستانی من

با من و همراه منی

چوب الف بر سر ما

بغض من و آه منی

حک شده است من و تو

رو تن این تخته سیاه

ترکه ی بیداد وستم

مونده هنوز رو تن ما

دشت بی فرهنگی ما

هرزه تموم علفاش

خوب اگه خوب، بد اگه بد

مرده دلای آدماش

دست من و تو باید این

پرده ها رو پاره کنه

کی میتونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه

یار دبستانی من

با من و همراه منی

چوب الف بر سر ما

بغض من و آه منی

....................................................................................................................................

به عشق

به آزادی

راه های بسیاری هست

به صلح

به انسانیت نیز...

گم نکن واژه های دلت را

خط نزن شعر های بیشمارت را

که یکی شعر شکن

که یکی واژه سوز

خسته ام خسته

مرا بنواز .... مرا بساز......

به اینجا هم سر بزنید :

http://ayene.com/008Azady/index.htm

من تا حالا هیچ متنی رو ترجمه نکرده بودم چه برسه به ترانه اونم ترانه ای که احمد کایا خونده اما ایندفعه رو گفتم امتحان کنم ............. بعضی اصطلاحات رو سعی کردم با مفهومشون بزارم چون ترکی به فارسی معنیش از دست می رفت ........

این ترانه مثله بقیه ترانه های احمد کایا خیلی قشنگه اگه نشنیدید تا حالا برید بشنوید.......(عجب آموزنده گفتم ها! ) شعرش از حیال اوغلی هست.

راجع به بیو گرافی احمد کایا هم اینها رو می دونم(البته این هام از کشفیاتم در گوگل هستند) :

احمد كايا در سال 1957 در شهر مالاتياي تركيه در خانواده اي پنج فرزندي چشم به جهان گشود. ولي شايد زندگي او از روزي شروع شد كه پدرش با سازي هم قد احمد به خانه آمد.اولين ترانه اش را زماني ساخت كه شيفته ي "باشار آغا بي" بود. همه ي شعر ترانه اين بود: "يك فولوكس واگون خواهم خريد/اسم اش را باشار خواهم گذاشت". پدرش كه بازنشسته ي نساجي بود براي رفاه حال بيشتر، خانواده را به شهر استانبول و محله ي "كوجا مصطفي پاشا" كوچانيد.در اين دوران احمد مشغول اتمام دوره ي متوسطه ي تحصيلي است، ترانه هاي محلي و گوش كردن به مارش ها را دوست دارد و براي يافتن صدا و سبك خاص خود دائمن ترانه هايي مي سازد و مي خواند.در دانشگاه "بوغازچي" با استادان ساز آشنا مي شود.آنان به او مي گويند كه طوري ساز مي نوازد كه انگار دارد ساز را كتك مي زند.از آن موقع است كه احمد به تفاوت دنياي خود پي مي برد.صداي او صداي اعتراض و سازش، ساز مخالف است.بعد ها در اولين كنسرت اش گفت:"اين گونه هم مي شود ساز زد."دهه ي هشتاد مسيري سخت را در سرنوشت وي همراه داشت.متاركه با همسرش و دور ماندن از تنها پسرش،و اين موضوع براي او بسيار سخت است.در همين دوران است كه اولين آلبوم اش را به نام "گريه نكن كودك ام" منتشر مي كند اما به دليل جو حاكم بر آن زمان توقيف مي شود. در دوراني كه روشنفكران و دانشجويان تركيه فرياد دموكراسي سر مي دادند دومين آلبومش را به نام" گرفتار دردها شدن"عرضه مي كند.اين اثر كه داراي بار انساني و فلسفي فراواني بود، سبب شد كه احمد هوادارن بسياري پيدا كند و با شاعران معروف تركيه آشنا شود.با "گولتن هايال اغلو" ازدواج مي كند.در آلبوم بعدي خود شعري از "نوزت چليك" را به نام "ترانه ي صبح"جاي مي دهد.اين آلبوم مرهمي شد بر زخم خانواده هايي كه در آن دوران به دليل صدور حكم هاي فراوارن اعدام داغديده بودند.موسيقي احمد كايا به اسم موسيقي اعتراض شناخته شده بود.همكاري با شاعري به نام "يوسف هايال اغلو"را آغاز مي كند كه تا آخر عمر او ادامه دارد.يوسف برادر همسر احمد است و آلبوم بعدي كايا به نام "دمكرات خسته" محصول همكاري اش با اوست و همچنين آلبوم هاي بعدي.با به دنيا آمدن دختري كه "مليس"نام اش داد، احمد دوباره پدر مي شود.همزمان با اين دوران شروع به برگزاري كنسرت هايي مي كند كه حاصل شان دو آلبوم به نامهاي " رسيتال 1و2 " است.دهه ي فراموش نشدني هشتاد را با آلبومي به ياد ماندني و معروف خود به نام"اسم رمز اش بختيار" پايان مي دهد. حالا ديگر ركورد دار ليست فروش آلبوم هاي موسيقي است و جايي مخصوص در قلب مردم باز كرده است.آلبوم بعدي اش را در موقعيتي روانه ي بازار مي كند كه ديگر فرياد اعتراض ترانه هاي اش همه جا هست.اين امر از طرفي خوشحال كننده است و از طرفي مشكلات فراواني را براي او به همراه دارد.آلبوم به آلبوم محبوب تر مي شد.چند آلبوم اش فروش هايي باور نكردني و روكورد شكن داشتند.خوانندگان فراواني دست به تقليد از او زدند.احمد ديگر با سبك خاص خودش شناخته مي شد.احساسات صلح جويانه و آزاديخواهانه ي احمد مخصوصن به عنوان يك كُرد مبارز هرگز خاموش نشد.روزنامه ها و مجلاتي كه مصاحبه اي با او داشتند ناياب مي شدند.جوايز فراواني دريافت مي كند،جايزه خواننده ي منتخب مردم و مطبوعات را به نام ستاره ي موزيك سال در آن سال به اسم خود مي كند.يك برنامه ي تلويزيوني پر مخاطب را همراه يوسف هايال اغلو تدارك مي بيند.اما افراد زيادي بودند كه راضي به ادامه كار احمد نبودند، در مطبوعات علنن به او دشنام مي دادند و زباني تلخ و گزنده را با او پيشه كرده بودند.سر انجام سبب شدند كه كايا بدون بهره گيري از كوچكترين حقوق براي دفاع از خود مجبور به ترك وطني شود كه براي اش عزيزترين چيز بود.آلبوم وداع خود كه فقط كار ميكس اش باقي مانده بود را به همسرش امانت مي دهد و راهي فرانسه مي شود.پس از گذراندن دوران مشقت باري در پاريس در سال2000 رخت از جهان برمي بندد تا از هنرمندي كه با زندگي و ترانه هاي اش هم آواي درد ملت و ميهن اش بود ترانه اي معصوم و خوابي غمگين به يادگار بماند.چشمان پر اميد و خسته ي احمد در شهر ستاره ها و گل ها در كنار آرام گاه بزرگترين روشنفكران جهان در گورستان "پره لاشايز" در حالي به خواب رفته كه صداي اش با دوست داران اش بيدار است.

سه ترانه از احمد کایا

برگردان : محمد فهیمی

(چاپ کاغذی " مجله روژانو " )

سرگیجه

کتب فارسی با موضوع هایکو:

پیوندهای روزانه

حرفهای گفته شده

آرشیو موضوعی

پیوندها